[Fic]C|ass Of SoulMate c.4

-   Chapter   4   -

“ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยย ”   หนูซอพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจอย่างมาก

เธอรีบลงจากรถจักรยานแล้วเดินแหวกฝูงชนเข้าไปโดยไม่ได้สนใจพี่ยูอิจิที่ยืนอึ้งกับท่าทีของเธออยู่   ยูอิจิรีบปล่อยจักรยานแล้วตามหนูซอไป   หนูซอพยายามเข้าไปเรื่อยๆเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่…!!

ตอนนี้เธอหลุดเข้าไปถึงกลางวงแล้ว   เธอถึงกับยืนอึ้งกับภาพที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้   ภาพที่เห็นเป็นรุ่นพี่ยุนอายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของรุ่นพี่ก็คือ ริกะ และพรรคพวกของเธอ   หนูซอไม่รู้ว่าทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องอะไรแต่ที่รู้ๆริกะไม่ยอมให้เรื่องนี้มันจบไปง่ายๆแน่

“ แกจงใจจะแกล้งชั้นหรออ..?? ”   ริกะพูดพร้อมกับชี้ไปที่หน้าของยุนอา

“ ปล่าวซะหน่อย…เธอต่างหากหละเดินมาสะดุดขาของฉันเอง ”

ยุนอาปฏิเสธคำกล่าวหาของริกะ

“ ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย…พวกเพื่อนๆฉันก็เห็นอยู่..? ”   ริกะพูดต่อด้วยความโมโห  “ แกจงใจจะทำให้ชั้นสะดุดแล้วล้มหน้าทึ่มพื้นและขายหน้าเพื่อนๆใช่มั้ยหละ…. ห้าห้าห้า ”

“ ก็บอกว่า… เธอทำตัวเธอเองแล้วมาโทษคนอื่นแบบนี้เนี่ยนะ ” ยุนอายังคงปฏิเสธอยู่

“ ไม่ไหวแล้วโว้ยยย…ในเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้กำลังกันแล้วหละ ”

ริกะกำหมัดแล้วพุ่งเข้าไปจะทำร้ายยุนอา

“ …ราวังงงง… ”  พี่ยูอิจิวิ่งเข้าไปผลักยุนอาที่กำลังจะโดนหมัดของริกะ

“ ตุ๊บบบบ… ”   หมัดของริกะตรงเข้าไปยังใบหน้าของยูอิจิ   พลังหมัดของเธอแรงกว่าผู้ชายปกติทั่วไปหลายเท่า

ทันในนั้นเองหนูซอรีบวิ่งเข้าไปรับร่างของพี่ยูอิจิที่กำลังจะล้มลง

“ ห้าห้าห้า  ช่างเป็นสุภาพบุรุษสะเหลือเกิน   สมน้ำหน้า   ห้าห้าห้า ”

ริกะหัวเราะเสียงดังลั้นและพูดประชดใส่ยูอิจิก่อนที่เดินจากไปพร้อมกับ

พรรคพวกของหล่อน….

“ หนูซอ….พาเขาไปห้องพยาบาลก่อน เดี๊ยวพี่ทำแผลให้ ”  ยุนอาพูดพร้อมกับเดินไปที่ห้องพยาบาล

-   ณ   ห้องพยาบาล   -

“ …โอ๊ยย… ”  พี่ยูอิจิร้องออกมาขณะที่พี่ยุนอากำลังเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์แต้มลงไปที่แผล

“ เบาๆ หน่อยสิ…มือหนักชะมัดเลยแห๊ะ ”  พี่ยูอิจิพูดต่อ

“ ว่าครายมือหนักนะ…….นี้แหนะ ”  ยุนอาพูดพร้อมกับกดสำลีลงไปที่แผลอีกครั้ง

“ โอ้ยยยยย…. ”  พี่ยูอิจิร้องขึ้นมาอีกครั้งนึง

“ นี้…เป็นผู้ชายอะป่าวเนี่ยย…สำออยจริงเลย… -*- ”  ยุนอาพูดขึ้นมาทันใดนั้นเอง สาวน้อยที่กำลังนั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้องก็หัวเราะออกมา

“ ห้าห้าห้า  พี่ยูอิจิเป็นตุ๊ด  พี่ยูอิจิเป็นตุ๊ด กร๊ากๆๆ ”

“ ขำไรหนักหนาห๊ะ..เดี๊ยวเหอะ..แล้วนี่ทำไมไม่ขึ้นไปเรียนหนังสือ ”

พี่ยูอิจิพูดพร้อมกับทำหน้าดุใส่สาวน้อย

“ อู้ยยย….ไปก็ได้ ชิ๊สสสส ”  สาวน้อยพูดจบก็เดินคอตกไปเปิดประตูเตรียมที่จะออกจากห้อง  ก่อนปิดประตูเธอแลบลิ้นใส่พี่ยูอิจิก่อนพูดว่า

“ ไปเรียนหละนะค่ะ พี่ยุนอา บ๊ายบายค่ะตาลุงตุ๊ด ห้าห้าห้า ”  เธอพูดจบก็รีบปิดประตูแล้ววิ่งหนีไป

ตอนนี้ในห้องก็มีแต่รุ่นพี่ยูอิจิกับยุนอาอยู่สองต่อสอง  ระหว่างนั้นเอง

ยุนอาก็เอ่ยพูดขึ้นมา

“ ช่ายหรอ…ยูอิจิเป็นตุ๊ดจริงๆหรอ…? ”

“ บ้าหรอออ….เธอก็เอาด้วยอีกคนนะเนี่ยยย ”  ยูอิจิปฏิเสธคำถามของยุนอา

ยุนอายื่นมือทั้งสองข้างไปจับมือของยูอิจิ   เขาตกใจสะดุ้งกับท่าทีของเธอ   เธอกำมือของยูอิจิไว้แน่น มือที่อ่อนนุ่มกับไออุ่นของเธอได้ส่งผ่านเข้ามาในร่างกายของยูอิจิ   เขารู้สึกเหมือนกับหัวใจเต้นเร็วผิดจากปกติไป  มันเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ   เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ยมือและเท้าของเขาเหมือนกับถูกพันธนาการไว้ทำให้ขยับไม่ได้   ยุนอาเริ่มเข้ามาใกล้ตัวยูอิจิขึ้นเรื่อยๆ

“ ไม่นะ….ไม่นะ….!! ”  ยูอิจิได้แต่พูดอยู่ในใจ

ตอนนี้ทั้งสองคนแทบจะแนบชิดติดกัน ยูอิจิรับรู้ถึงความร้อนภายในร่างกายของตัวเธอ  “ จะทำอะไรอะ ?  มันไม่ดีนะ..!!  ”   ยูอิจิพูดขึ้น

ยุนอาไม่ฟังที่ยูอิจิพูด  เธอหลับตาแล้วพยายามค่อยๆเขย่งเท้าขึ้นพร้อมกับเขยิบใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของยูอิจิ  ยูอิจิมองดูเธออย่างไม่ขาดสายตา  เธอนำริมฝีปากบางๆสีชมพูเข้ามาใกล้ใบหน้ายูอิจิขึ้นเรื่อยๆ

“ …………………………………………………. ”

ตอนนี้ริมฝีปากของเธอได้สัมผัสกับแก้มของยูอิจิแล้ว  จากนั้นเธอก็พูดกระซิบเบาๆข้างๆหูว่า

“ ขอบใจนะที่ช่วยฉันไว้ เมื่อเช้าหนะ…. ”

“ อะ….อะ….อื้ม….ไม่เป็นราย… ”  ยูอิจิพูดเบาๆพร้อมกับความรู้สึก งง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

“ ไปเรียนได้แล้วมั้ง   สายมากแล้วนะ… ”  ยุนอาพูดขึ้นมาพร้อมกับปล่อยมือที่กำไว้แน่นให้คลายออก

“ แล้วมันเป็นเพราะใครกันหละ ? ”  ยูอิจิเถียงขึ้นมา

“ ใครกันหรอ….ใครอะ…คิคิคิ ”  ยุนอาล้อเลียนยูอิจิและหัวเราะเบาๆ

“ ให้มันได้งี้สิ   ไม่น่าเลยเราโง่ แท๊แท้ ” ยูอิจิว่าตัวเองที่ไปยุ่งเรื่องของ

คนอื่น

“ โอ๋ๆๆๆ…ไม่เอาน่า…ล้อเล่นนน…ไปเรียนได้แล้วหละ ”

“  อื้มๆ ไปหละ บ๊ายบาย ”   ยูอิจิพูดขึ้นพร้อมโบกมือให้ยุนอา

“ บ๊ายบาย จ้า….. ”  ยุนอาพูด

จากนั้นยูอิจิก็เดินออกจากห้องไป ระหว่างเดินอยู่นั้น  เขาก็นึกในใจว่า

“ เกือบไปสะแล้วเรา  เฮ้อออ….  แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเราก็ยังได้ทำความรู้จักกับคนสวยที่เป็นถึงดาวโรงเรียนเลย  …โอวว เรานี้หล่อใช้เล่นนะเนี่ยย  ห้าห้าห้า ”

^

^

^

^

เพ้อเจ้อเจงๆๆๆๆ 555+      To be continuous  นะง๊าฟฟฟฟ   >>> Chapter 5

เม้นการหน่อยเซ่ๆๆๆๆ  อ่านแร้วก้อไม่ชอบเม้นกัน -*-

Sigyoon

  • Share/Bookmark

[Fic]C|ass Of SoulMate c.3

-   Chapter   3   -

วันรุ่งขึ้นนาฬิกาสีชมพูบนตู้หัวเตียงส่งเสียงดังขึ้นมา “ กริ๊ง…กริ๊ง…กริ๊ง ” สาวน้อยตื่นขึ้นมาพร้อมกับทำท่าทางบิดขี้เกียจและยื่นมือไปกดปุ่มหยุดเสียงนาฬิกาปลุก  ขณะนี้เวลา  7:05 AM   เธอค่อยๆลุกจากเตียงหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่และเดินเข้าห้องน้ำไป   วันนี้เธอไม่ได้รีบร้อนอะไรสักนิด   เสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงมากระทบพื้นอย่างเป็นจังหวะต่อเนื่อง   กลิ่นลาเวนเดอร์จากแชมพูสระผมเล็ดรอดออกมาจากห้องน้ำ   กลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วห้องของเธอ

……….เวลาผ่านไปได้สักพัก……….

สาวน้อยร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนู   เธอเดินไปหยิบชุดนักเรียนที่แขวนไว้อยู่หน้าตู้เสียงผ้าของเธอมาสวม   เธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหยิบไดร์มาเพื่อจะเอามาเป่าผมที่ยังคงเปียกอยู่

“ …ฟรูๆๆๆๆๆ…”

เสียงเครื่องเป่าผมของเธอดังขึ้นเป็นเสียงยาวออกไป  ลมที่ออกจาเครื่องเป่าผมทำให้ผมที่เปียกอยู่นั้นพลิ้วไว้ไปมาพร้อมกับหวีผมไปด้วย   กลิ่นลาเวนเดอร์ยังคงหอม

ฟุ๊งอยู่ทั่วห้อง   จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าแล้วเดินลงไปข้างล่าง

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแม่ ”   สาวน้อยทักทายคุณแม่ของเธอพร้อมกับยิ้มให้

“ ตื่นแล้วหรอจ๊ะ….แม่นึกว่าจะนอนขี้เซาเหมือนตะก่อนสะแล้ว ”  แม่ของเธอพูดประชดเธอ

“ ฮ่วยย…หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะค่ะ ”   เธอทำหน้าบูดๆเบี้ยวๆเพราะไม่พอใจที่แม่ของเธอพูดประชดเมื่อกี้

“ เอ้า…รีบกินแล้วก็รีบไปเรียน  เดี๊ยวก็สายหรอก ? ”   แม่ของเธอพูดขึ้น  “ คร่า ”   เธอรีบกินอาหารที่ได้เตรียมไว้บนโต๊ะ  “ อิ่มแล้วค๊าบบ…หนูไปเรียนและนะค่ะ ”   สาวน้อยเดินไปใส่ถุงเท้า รองเท้าและเปิดประตูออกไป   วันนี้ท้องฟ้าครึ้มๆมีทีท่าว่าฝนจะตก   เธอจึงหยิบร่มจากตระกร้าข้างๆตู้รองเท้าแล้วก้าวเดินออกไป……

เวลานั้นเองก็มีเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอมาจากข้างหลังของเธอ “ …ซอ…จัง…. ”   เธอหันหลังกลับไปหาต้นทางของเสียงนั้น   ภาพที่เธอเห็นเป็นผู้ชายกำลังโบกมือให้กับเธออยู่แต่เธอจำไม่ได้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร ?   เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นพร้อมทำหน้าเอะใจเล็กน้อย

“ เป็นอะไรไป   จำพี่ไม่ได้หรอไง ”   ชายคนนั้นถามเธอ

“ เอ่ออ…?? ”   เธออุทานขึ้นและแล้วก็นึกขึ้นได้   “ อ่อ…พี่ยูอิจินี่เอง ”

“ นึกว่าจะจำพี่ไม่ได้สะแล้ว….แอบน้อยใจแล้วนะเนี่ยยย  ”

“ อะไรกันเล่า…ก็หนูไม่ได้เจอพี่ตั้งปีนึงเลยนะ ”  สาวน้อยทำหน้าดุดันใส่พี่ยูอิจิแล้วก็พูดต่อไปว่า

“ ก็พี่อะหนีไปเรียนที่ออสเตเรีย แล้วไม่ยอมมาบอกหนูสักคำเลย  ชิ๊สๆ ”

“ โอ๋ๆๆ ก็พี่กลับมาแล้วไง ”  พี่ยูอิจิง้อสาวน้อยที่ยังคงหน้าบึ้งอยู่แล้วพูดต่อว่า

“ งั้นเดี๊ยวพี่ไปส่งให้ถึงที่โรงเรียนเลยหละกัน….มาขึ้นมานั่งเลย ”

สาวน้อยยอมอ่อนใจขึ้นมานั่งซ้อนท้ายรถจักรยานของพี่ยูอิจิ

รุ่นพี่ยูอิจิเคยเรียนที่โรงเรียนซันโตถึงมัธยม 4   แล้วก็ลาออกไปเรียนต่อที่ออสเตเรียหนึ่งปีและกลับมาเรียนต่อที่ซันโตเหมือนเก่า   เราสองคนสินทสนมกันเหมือนกับเป็นพี่เป็นน้องกันเลยทีเดียว

ตอนนี้ทั้งคู่ได้มาถึงหน้าโรงเรียนนาคันซา

“ เอ๊ะ..!!  ทำไมวันนี้มันแปลกๆ ”  พี่ยูอิจิอุทานขึ้นมาและพูดต่อไปว่า

“ พวกเขามุงดูอะไรกันอะ..!!  ทำไมคนเต็มไปหมดเลย หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น “

เกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนนาคันซาแห่งนี้ ……………

แล้วพวกเขามุงดูอะไรกัน …………………………….

seohyun2gamev1

To   Be   Continuous  >>>  Chapter 4

  • Share/Bookmark

[Fic]C|ass oF SoulMate c.2


-   Chapter  2   -

ณ   ห้องพยาบาลโรงเรียนนาคันซา   สาวน้อยร่างเล็กยังคงนอนไม่รู้สึกตัวอยูบนเตียง แสงแดดยามเย็นส่องผ่านมาระหว่างผ้าม่านที่กำลังพลิ้วไหวอยู่

“ ….แกร๊ก…. ”   เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาในห้องที่กำลังเงียบสงัดมีแต่เสียงกระดึ่งที่ติดไว้ตรงกึ่งกลางของขอบหน้าต่าง “ ….กริ๊งๆ… ”   มีสาวคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาสวยมากๆเดินผ่านประตูเข้ามา

เธอมีนามว่า “ อิม ยุนอา ”   แต่เพื่อนๆของเธอชอบเรียกเธอว่า “ ยุนๆ หรือ ไม่ก็ยุนอา ”   เธอเป็นถึงระดับดาวของโรงเรียนนี้เลยทีเดียวและก็เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆโรงเรียนซันโตอีกด้วย

ยุนอาเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยมเลยทีเดียว   เธอเป็นคนชอบช่วยเหลือเพื่อนๆ และวันนี้เธอก็มาช่วยอาจารย์ที่ห้องพยาบาลเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา   เธอเดินเข้าไปใกล้ๆสาวน้อยที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงและกล้มตัวไปข้างๆหูของสาวน้อยคนนั้นแล้วพูดว่า “ …ตื่นได้แล้วจ้า… ”

Read the rest of this entry »

  • Share/Bookmark

[Fic]C|ass oF SoulMate c.1

-   Chapter 1  -

“ ….กริ๊ง….กริ๊งงง….กริ๊งงงงง…. ”

เสียงนาฬิกาเรือนเล็กๆทรงสี่เหลี่ยมสีชมพู   ดังขึ้นมาบ่งบอกถึงการเริ่มต้นชีวิตวันใหม่ของสาวน้อยร่างเล็กที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง   ร่างของเธอปกคลุมไปด้วยผ้าห่มลายกบเคโระที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเธอหลายเท่า

“ ….กริ๊ง….กริ๊งงง….กริ๊งงงงง…. ”

เสียงนาฬิกาเรือนนั้นก็ยังคงดังขึ้นเป็นครั้งที่สองและมีท่าทีว่าจะยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ   สาวน้อยทนความดังของนาฬิกาไม่ไหวจึงพยายามยื่นมือไปกดปุ่มปิดเสียงนาฬิกา

“ ….ติ๊ก…. ”

เธอชำเลืองหางตาไปมองที่นาฬิกาเรือนนั้น   ขณะนี้เป็นเวลา 7:36 AM  ซึ่งปกติเธอจะตื่นเช้ากว่านี้


“ ตายแล้ววว…สายแน่ๆเลย ”

สาวน้อยผู้กำลังหลับใหลกับความเพ้อฝันก็ตื่นขึ้น   เธอรีบลุกลงจากเตียงอย่างรีบเร่งพร้อมหยิบผ้าขนหนูสีขาวขนาดใหญ่เข้าห้องน้ำไป   ที่รีบเร่งก็เพราะว่าเธอเป็นเด็กที่เรียบร้อยไม่เคยมาสายเลยสักครั้งเพราะการมาสายถือว่าเป็นการขาดความรับผิดชอบอย่างมากและมันก็ไม่ใช่นิสัยของเธอด้วย

….เวลาผ่านไปได้สักพัก….   สาวน้อยก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่เธอได้นำเข้าไป [ ว้าวว... ร่างของเธอชั่งงดงามอะไรเช่นนี้   ผมสีน้ำตาลเข้มที่เปียกจากการอาบน้ำได้ถูกปล่อยลงมาเกือบถึงกลางหลัง   ผิวสีขาวของเธอเปรียบเสมือนก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าในยามที่ท้องฟ้าแจ่มใส   รูปร่างของเธอน่าเป็นที่สนใจของชายหนุ่มหลายคนเรียกทีเดียวหละ...!! ]




เธอได้เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดนักเรียนมาใส่ด้วยความรวดเร็ว   สายตาของเธอก็มองไปยังนาฬิกาสีชมพูที่ตั้งบนตู้หัวเตียง   ขณะนี้เวลา  7:41 AM

“ ตายแล้วสิ…จะทันไหมเนี่ย ?? ”

หลังจากที่เธอพูดจบก็หยิบกระเป๋าถือที่พิงไว้บนเก้าอี้   แล้วก็รีบเปิดประตูวิ่งลงไปข้างล่างด้วยความรวดเร็ว

“ ตึกๆๆๆๆ ”   เสียงลงจากบันไดดังจนสนั่นบ้าน

“ ซอจัง … ไม่.. ” แม่ของซอพูดขึ้นแต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงแทรกมาว่า

“ ไปแล้วค่ะ.. คุณแม่.. ”   สาวน้อยพูดแทรกขึ้นพร้อมกับหยิบขนมปังที่วางไว้บนโต๊ะคาบปากแล้ววิ่งไปที่หน้าประตูใส่ถุงท้า รองเท้า พร้อมที่จะเตรียมวิ่ง    ซึ่งบ้านของเธอนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่   เธอรีบปิดประตูบ้านแล้วก็วิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว

“ โดนทำโทษแน่เลยเรา ”   เธอนึกในใจในขณะที่ขนมปังนั้นยังคาบอยู่ที่ปาก

ไม่นานนักก็ถึงโรงเรียนๆนี้มีชื่อว่า “ นาคันซา ”   นาคันซาเป็นโรงเรียนหญิงล้วนสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยม 1-6   ถัดไปข้างๆจากนาคันซาจะเป็นโรงเรียน ” ซันโต ”   ซันโตเป็นโรงเรียนชายล้วนสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยม 1-6 เช่นกัน   ทั้งสองโรงเรียนนี้มีชื่อเสียงติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศเกาหลีเลยทีเดียว

สาวน้อยมองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆโรงอาหารพร้อมกับอาการหอบที่มาจากการวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายของเธอ  ขณะนี้เวลา 7:57AM

“ แฮ่ก…แฮ่ก…เหนื่อย…ชะ…มัด…เลย…แห๊ะ… ”

Read the rest of this entry »

  • Share/Bookmark